Bij aankomst van een van de poorten van het immense wildreservaat Welgevonden werden we opgewacht door ranger Thomas, die ons met zijn Land Rover binnen een uur naar Shibula Lodge bracht. Foto- en filmapparaat in de aanslag, want voor je er erg in hebt, sta je oog in oog met een giraffe, baboons of zebra’s. Shibula Lodge is pure luxe in the middle of nowhere. Onder de bezielende leiding van manager Laurie mag het jou als gast nergens aan ontbreken. Daar betaal je dan wel wat voor, maar dat ben je al kwijt voordat de reis is begonnen, dus geniet er dan maar van. Een prachtige hut voorzien van alles wat je maar voor mogelijk houdt: kunst aan de muur, heerlijke royale bedden, open haard, eigen zwembadje, binnen- en buitendouche en bad met allerlei gels en zouten. En dan natuurlijk twee keer per dag de game drives, het ontbijt en een diner al of niet met zang en dans van het zeer bereidwillige personeel. We zijn er één dag/nacht geweest, maar dat was er eigenlijk één te weinig.

Dertig jaar geleden ben ik voor het eerst in Zuid-Afrika geweest en een van de hoogtepunten was toen een bezoek aan het Private Game Reserve Mala Mala, dat toen nog vrij uniek in zijn soort was. inmiddels zijn er meerdere van dit soort exclusieve wildparken bijgekomen en op advies van me-vrouw Marieke hebben we onze tweede nacht geboekt in Shibula Lodge and Bush Spa, dat terug te vinden is in het wildreservaat Welgevonden. Hier staan op maar liefst 38.000 hectare (!) 60 lodges waarvan er 11 voor commerciele doeleinden zijn opgezet. Per lodge mogen er niet meer dan 10 personen tegelijk logeren, dus de kans dat je iemand anders tegenkomt is wel zeer gering. Beesten echter genoeg, zoals de witte neushoorn, leeuwen, giraffen, zebra’s, olifanten, wildebeest, springbok en ook nog heel veel vogelsoorten.

Het voordeel van Gribus Emerald was wel, dat het vlakbij de N1 naar Polokwane ligt. Dat heette vroeger Pietersburg, maar het is tegenwoordig de gewoonte in Zuid-Afrika om alle herinneringen die maar iets met ‘de blanke overheersing’ van weleer te maken hebben uit te wissen. Zo heet Pretoria nog steeds Pretoria, maar dat gaat ook dit jaar veranderen in Tshwane. De rit van Johannesburg naar ons eerste reisdoel ‘Welgevonden’ duurde ongeveer vier uur, waarvan de eerste twee uur over een prima snelweg, om daarna via Modimolle (dat vroeger Nijlstroom heette) op een weg (naar Vaalwater) in onderhoud terecht te komen, die volgens ons de eerstkomende 10 jaar nog niet klaar is, om de eenvoudige reden, dat hij over 40 kilometer open ligt, maar waar we niemand aan het werk hebben gezien.

Eigenlijk was het de bedoeling, dat we vorige maand naar Cuba zouden zijn gegaan, maar de connecting flights met hier en daar waren toch niet zo connecting als gehoopt en easy going als we zijn, besloten we naar het volgende oord van onze reislijst te gaan. En zo kwamen we een paar weken geleden na een vlucht van 11 (elf) uur van Amsterdam aan op het vliegveld Johannesburg OR Tambo. Bij Europcar een wagen gereserveerd en een meneer van Emerald Guesthouse stond ons op te wachten. Wel zo handig, want om nou na zo’n lange reis, in het donker, links van de weg je hotel op een industrieterrein te moeten vinden, sprak ons niet echt aan. Dat hotel (bleek later) ook niet. Wat een gribus. Zo lag er op het bed van Mees de mededeling, dat het niet kon worden gebruikt en vroegen we dus om een andere kamer (waarmee we met dezelfde sleutel als van de vorige naar binnen konden). “Jongens, liggen en ogen dicht, dan is het zo weer morgen en begint de vakantie van ons leven”, was mijn advies. En zo geschiedde.